Boris en de klapperband^©

Langzaam klom de zon boven de huizen uit en de wind wierp een koele bries over het groene gras.
Eèn voor èèn kropen de kittens uit hun mand en zachtjes slopen ze naar het kattenluikje. Ook Toos die heerlijk had liggen snoezelen sloop achter ze aan. Bukkie die meestal als eerste buiten was, zag zijn zus Toos aankomen. Ze wilde hem passeren, maar hij was haar net even voor. Samen rolden ze door het pas gemaaide gras en piepten van blijdschap.
Opeens had Bukkie er genoeg van. Voor zijn ouders wakker werden wilde hij nog even een bezoekje aan Boris brengen.
'Niet verroeren, ik moet me niet verroeren. Gewoon blijven liggen', dacht Boris. Hij probeerde zich zo min mogelijk te bewegen en deed net alsof hij sliep.
Snippie, zijn broertje, duwde Bukkie opzij en rende als een dolle op Boris af. Omdat het gras nat en glad was door de ochtenddauw, gleed Snippie uit en viel boven op zijn neus. Verschrikt keken de anderen hem na. Toos riep nog dat hij voorzichtig moest doen, maar het mocht niet baten. Hij kukelde voorover, gleed over het gras en kwam tegen de snuit van Boris tot stilstand. Boris had hem niet aan zien komen en schok. Hij wilde zijn kop optillen, maar besefte dat hij er weer eens was ingetuimd. Snippie kroop onder Boris oor en fluisterde gniffelend.
'Ik heb je in de maling genomen. Doe nu maar niet alsof je slaapt. Ik zie aan je neus dat je wakker bent.'
'Hoe weet jij dat nou. Ik slaap wel en laat me met rust. Maak dat je weg komt' gromde Boris. Snippie tilde de bovenlip van Boris op en wreef met èèn van de kussentje van zijn pootje langs de binnenkant.
'Niet doen, ik ben al wakker. Snippie houdt ermee op!'
Ook Bukkie en Toos waren inmiddels bij het hok aangekomen. Bukkie voelde zich gepasseerd en duwde Snippie opzij. Boris was blij dat Snippie hem verder met rust liet maar zag aan Bukkie dat ook hij het op hem gemunt had.
'Boris, luister eens' en Bukkie trok aan één van zijn snorharen.
'Wat willen ze nu weer. De rust is nu echt voorbij.' Geërgerd trok hij zijn lip op en begon zachtjes te grommen. 'Grrr..!'
Snippie raakte daar niet van onder de indruk maar Bukkie deed wel een paar stapjes achterwaarts. Hij begreep niets van het gedrag van Boris.
'Ben je boos Boris? Ja, je bent boos, je gromt' zei Bukkie.
Snippie hield een pootje voor zijn mond en begon te giechelen en zei:'Bukkie is bang voor Boris, die lafaard!'
Bukkie ergerde zich een beetje aan zijn broertje, ging naast hem staan en zei:'Ik begrijp niets van je Boris, zo heb ik jou nog nooit meegemaakt. Wat is er toch met je?'
Boris schaamde zich opeens, draaide zijn kop om, legde het op één van zijn voorpoten en staarde recht voor zich uit.
Vlekkie en Toos waren achter Bukkie gaan staan en duwde hem voor zich uit.
'Houdt daarmee op. Straks bijt hij me!'
Boris keek ze glazig aan, maar was vastberaden. Hij wilde kost wat het kost met rust gelaten worden.
Bukkie bedwong zijn angst en liep op hem af. 'Ik zal je wel even kietelen Boris', zei hij.
Opnieuw trok Boris zijn bovenlip op en liet zijn enorme tanden zien. Bukkie dook weg, spande zijn spieren en keek hem met halfdicht geknepen ogen aan. Verbluft tuurde hij naar zijn tanden en besefte dat hij hem in één hap zou kunnen verpulveren.
'Die tanden zijn mij te groot. Zou Boris me echt bijten', vroeg hij aan Toos?
Die zette één van haar pootjes tegen haar onderkaak en dacht na. 'Ik denk het niet Bukkie. Gewoon gaan!'
'Ja maar weet je het zeker. Ga jij eerst, dan volg ik', maar Toos deed net of ze hem niet hoorde. Snippie die niet begreep waarom ze zo bang waren zat al kwispelend met zijn staart in het gras. Een moment keek hij Boris aan. Dan eensklaps stond hij op zijn vier pootjes, stak zijn staart rechtovereind en zei: 'Boris, we worden op deze manier bang van je. Wat heb je zo opeens. Zijn mijn broertjes en zusjes niet lief voor je? Kom zeg nou eens wat', maar Boris verroerde geen vin.
Toen Snippie een paar stapjes voorwaarts deed, riep Toos angstig dat hij daarmee moest stoppen. Een moment twijfelde hij en toen wandelde hij doodleuk op Boris af.
'Boris zal mij niets doen. Daar ben ik zeker van'.
Boris zag Snippie in zijn nabijheid, haalde diep adem en riep. 'Klapperband, laat me nou' en hij blies Snippie zijn hok uit.
Die rolde over het gras en bleef languit voor de pootjes van zijn zus Toos liggen. Krabbelde weer snel op, rende naar het kattenluikje en sprong boven op de rug van zijn moeder.
Moederpoes kwam net uit een diepe slaap, geeuwde en drukte Snippie dicht tegen zich aan. Aaide hem over zijn bolletje en fluisterde. 'Psst, je vader ligt nog in dromenland. Volgens mij rent die achter de muizen aan.'
Snippie maakte zich los van zijn moeders glanzende vacht en ging voor haar zitten. Ratelde maar door en riep: 'Klapperband, Boris heeft een klapperband. Je moet meteen meekomen. Opschieten mam!'
Vaderpoes krabbelde overeind en vroeg waarom er zoveel lawaai gemaakt werd.
'Kan een kat dan niet rustig slapen na al het zware werken. Het is zondag en dan heb ik toch recht op een beetje rust?' hij nam Snippie bij zijn nekvel en vroeg wie die Boris was?
'Eh. Boris, zei ik Boris' en hij keek zijn vader met onschuldige oogjes aan.
De anderen hadden zich verdekt opgesteld en wachtte geduldig hoe hij zich daaruit ging redden.
Toos zette een hoge rug op en kon Snippie op dat moment iets aandoen.
'Hij heeft het voor elkaar hoor,' fluisterde ze tegen de anderen. Zolang Boris leeft kunnen wij de tuin wel vergeten.'
'Wat een oen is die Snippie toch', zei Dorientje opeens.
De anderen keken haar verbluft aan en wisten niet wat ze hoorden. Daar stond Dorientje met haar opgedofte kapsel en zei warempel iets. Haar kapsones was in de hele buurt bekend en nu stond ze opeens achter ze.
'Zo, ben jij ook maar eens uit die stinkmand gekomen. Moest je soms je rug een keer krommen. Ga maar vlug aan mama en papa vertellen wat we hier uitspoken', zei Bukkie.
Dorientje tilde haar pootje op, sloeg met haar nagels boos naar Bukkie.
'Ik krap je hoor', maar boog haar kopje en nestelde zich dicht tegen hem aan. 'Ik zal niets verraden. Laat mij maar gaan. Je zult zien dat ik het goede met ons voor heb', ze wandelde van hen vandaan en verdween achter het kattenluik.
Voorzichtig duwde Toos het luik naar voren en volgde Dorientjes bewegingen.
Heupwiegend stapte ze op haar ouders af en zei: 'Zo, wat hoor ik, kan jij in je pootjes klappen en tegelijk over het gras glijden.'